მაილს დევისი (სრული სახელი: მაილს დიუი დევის III,  (26 მაისი, 1926 – 28 სექტემბერი)–  იყო ამერიკელი მესაყვირე, ლოტბარი (ბენდის ლიდერი) და კომპოზიტორი.

მე–20 საუკუნეში ის მოიაზრებოდა როგორც ერთ–ერთი ყველაზე გავლენიანი მუსიკოსი. მაილს დევისი თავის მუსიკალურ ბენდთან ერთად  ჯაზ მუსიკის მრავალი ძირითადი მოვლენის წინა ხაზზე იმყოფებოდა, როგორებიცაა “ბებოპ”, “ქულ” ჯაზი, “ჰარდ ბოპი”, “მოდალ” ჯაზი და ჯაზ “ფიუჟენი”. ბევრი ცნობილი მუსიკოსი აღიზარდა, როგორც დევისის ანსამბლის წევრი. ესენი არიან საქსაფონისტები: ჰერი მიულიგენი (Gerry Mulligan), ჯონ კოლტრეინი (John Coltrane), ქენონბოლ ედერლი (Cannonball Adderley), ჯორჯ ქოულმენი (George Coleman), ვეინ შორთერი (Wayne Shorter) , დეივ ლიბმენი (Dave Liebman), ბრენფორდ მარშალისი (Branford Marshalis) და კენი გარეტი (Kenny Garrett); ტრომბონისტი: ჯეი ჯეი ჯონსონი (J.J. Johnson); პიანისტები: ჰორას სილვერი, (Horace Silver), რედ გარლენდი (Red Garland), უინტონ კელი (Wynton Kelly), ბილ ევანსი (Bill Evans), ჰერბი ჰენკოკი (Herbie Hancock), ჯო ზოუნალი (Joe Zawinul), ჩიქ კორეა (Chick Corea), ქეი აქაგი (Key Akagi) და კიტ ჯარეტი (Keith Jarrett); გიტარისტები: ჯონ მაქლოულინი (John McLaughlin), პიტ  ქოუზი (Pete Cosey), ჯონ სკოფილდი (John Scofield) და მაიკ სტერნი (Mike Stern); ბასისტები პულ ჩეიმბერსი (Paul Chambers), რონ კარტერი (Ron Carter), დეივ ჰოლანდი (Dave Holland), მარკუს მილერი (Marcus Miller) და დერილ ჯონსი (Darryl Jones); დრამერები: ელვინ ჯონსი (Elvin Jones), ფილი ჯო ჯონსი (Pilly Joe Jones), ჯიმი ქობი (Jimmy Cobb), ტონი უილიამსი (Tony Williams), ბილი კობემი (Billy Cobham), ჯეკ დიჯონეტი (Jack Dejohnette), ალ ფოსტერი (Al Foster);

მაილს დევისის ალბომმა “Kind Of Blue”, რომელიც გამოიშვა 1959 წელს, 2008 წლის 7 ოქტომბერს აიღო მისი მეოთხე პლატინის სერთიფიკატი RIAA-სგან. ამ ალბომის მილიონობით ასლი გაიყიდა. 

2006 წელს მაილს დევისი შეიყვანეს როკ’ენ’როლ–ის დიდების დარბაზში (Rock and Roll Hall of Fame), როგორც ერთ ერთი ძირითადი ფიგურა ჯაზის ისტორიაში.

მაილს დევისი მოიაზრება, როგორც ერთ–ერთი ყველაზე ინოვატორული ნიჭის მქონე, გავლენიანი და პატივცემული ფიგურა მუსიკის ისტორიაში. 

თუმცა წახვედი…

უკანმოუხედავად…

გაქრი.. იქ სადღაც ნაცრისფერ მომავალში…

წაიყოლე ჩემი ფერები და დამტოვე მონაფერები : )

ყველაფერი დაიწყო ცისფერ დღეს.. მოულოდნელად დამატყდი თავს.. თითქოს მთელი ცხოვრება გიცნობდი..

მწვანე დღეს ვცდილობდი შენგან თავი შორს დამეჭირა, არ მომეშვი ჩემს გულთან ახლოს.. არადა როგორ ცდილობდი.. გაგირბოდი.. ალბათ წინასწარ ვგრძნობდი, რომ ოდესღაც დაგკარგავდი..

იასამნისფერი დღე იყო, როცა საოცარი ზღაპარი გამითენდა.. მივხვდი რომ უშენოდ ჩემთვის აღარასდროს იწვიმებდა, არც მზე გაანათებდა… თოვლიც არ მოვიდოდა.. ის ტალახიანი, ჭუჭყიანი თომლი…

გარეთ სიყვარული თოვდა.. ისე ლამაზად… ისე ნაზად…

თავიდან ვიბადებოდი..

მე–გო–ნა..

იმ ნაცრისფერ დღეს წახვედი…

და დავრჩით მე და თოვლი.. ციდან თეთრი ფანტელები ცვიოდა… და მე შიშველი ხელებით გუნდას ვაკეთებდი…

ჩემი ცრემლები გუნდას მიდნობდა.. და ყინვისგან დამსკდარი თითებით თავიდან ვიღებდი თოვლს.. თეთრს.. ქათქათას… და ცივს…

გული გამეყინა..

თურმე შე–მიყ–ვარ–დი…  : )

– რა ლამაზია არა დედამიწა, ფერადი ბურუსით მოცული, საინტერესოა იქაც თუ არიან ცოცხალი არსებები, ნეტავ რა ხდება იქ – ფერად დედამიწაზე, – იკითხა კეირამ და თავისი გრძელი ყურები გაისწორა.

–მე ვიყავი დედამიწაზე, – უპასუხა მარკუსმა, – ლამაზი პლანეტაა, მწვანე მინდვრები აქვთ, ჩვენი მალინისფერი ბალახისგან განსხვავებული, თვითონაც სხვანაირები არიან. საშუალო სიმაღლის, მრგვალთავიანები, თმებიც მოკლე აქვთ, ზოგს ღია ყვითელი ფერის, ზოგს შავი ჩვენი ნახშირივით. თვალებიც სხვადასხვა ფერი აქვთ, მწვანე, ცისფერი, ნაცრისფერი… საოცარია რომ იასამნისფერი თვალები არავის აქვს… არც ჩვენნაირი ნეონის ლურჯი… ლურჯთვალებებიც არიან მაგრამ მათი თვალები ღამით არ ანათებენ. როუდეუსის მცხოვრებლებსაც აქვთ ყვითელი–ყავისფერი თვალები მაგრამ მათი თვალები ღამით ანათებს, დედამიწის მცხოვრებლებისა კი არა. იქ წყალიც არის, მაგრამ კამკამა, ფერი არ აქვს. ჩვენი ხომ ცისფერია და ანათებს, მათი არა… მთვარე ანათებს მათ პლანეტას ღამით და ცა შეღამებისას წითლდება როგორც ჩვენი.

– რა საინტერესოა? როდის იყავი მარკუს? მეც მინდა წავიდე ერთხელ და ვნახო… ისე მაინტერესებს როგორ ცხოვრობენ.

– ეს სულაც არ არის რთული, კოსმო–აირ–ვეიზის რომელიმე რეისს დაველოდოთ, მგონი მომავალ კვირას მიფრინავენ დედამიწაზე და ჩვენც წავიდეთ.

–ეს მშვენიერი იქნება!!!

ამ საუბრის დროს მათ დიდმა მწვანე ფრინველმა გადაუფრინა და იქვე ჩამოჯდა მათთან ერთად მალინისფერ მდელოზე.

–პორტო, მოდი ჩვენთან, – დაუძახა კეირამ და ლამაზი ფრინველიც მათთან მიცუნცულდა. მწვანე ბუმბული ჰქონდა, ლურჯი და წითელი ღინღლებით გაწყობილი გულ–მკერდზე. საინტერესო არსება იყო, არ საუბრობდა, მაგრამ ყველაფერი ესმოდა. ამ ფრინველს გადასაადგილებლად იყენებდნენ ტერიანელები.

პორტომ თავი ჩაუდო კალთაში კეირას და ისიც მოეფერა მის გაბურძგნულ თავს გრძელი თითებით.

–მარკუს, დავბრუნდეთ სახლებში, ჩემები ალბათ უკვე ნერვიულობენ. მამა დაბრუნდებოდა სამინისტროდან. ხომ იცი როგორი ნერვიულია, ვერ აიტანს ასე გვიან რომ გარეთ დავსეირნობ…

– წამოდი კეირა წავიდეთ, შენებს მე მოვუხდი ბოდიშს…

პორტომ ყურები შეიბერტყა და ცალ მუხლზე დაეყრდნო, რომ მხედრები მოთავსებულიყვნენ მის ზურგზე უნაგირში. ეს არ იყო ჩვენებური უბრალო უნაგირი. დიდი და ლამაზი, მანათობელი თვლებით გაწყობილი დიდ დივანს ჰგავდა.

– აბა პორტო, გაფრინდი კეირას სახლისკენ – შემოუძახა მარკუსმა და ფრინველიც ადგილიდან მოწყდა. მიფრინავდნენ მალინისფერ ღრუბლებში და ერთმანეთს ჰპირდებოდნენ რომ მომავალ კვირას აუცილებლად გაფრინდებოდნენ უცნობ დედამიწაზე.

კეირას სახლი განსაკუთრებული იყო და განსხვავებული. მრგვალი მაღალი კვერცხისებური ფორმა ჰქონდა, მუქი ვერცხლისფერი იყო და ელვარებდა. მრგვალი ფანჯრებიდან ნეონის თეთრი შუქი იღვრებოდა. კარები სენსორებზე იყო თავისი კოდით. შუაზე იხსნებოდა როცა სახლში შედიოდნენ. ჰოლში გრძელი ხალიჩა ეფინა, გარშემო ფერადი ყვავილები იდგა ქოთნებში და ნაზად ირხეოდნენ. ჰოლიდან 3 საფეხურით ადიოდნენ სასტუმრო ოთახში, რომელიც თეთრი ფერის იყო და ოდნავ ლურჯი დაჰკრავდა.

კეირას მამა მირანუსი ოთახში ბოლთას სცემდა, დედა რანია კი დივანზე იჯდა და ცდილობდა ცხელი, წითელი სითხე შეეთავაზებინა დასამშვიდებლად. ამ დროს კეირაც შევიდა სახლში და მირანუსს სახე გაუბრწყინდა, მაგრამ მაშინვე გაახსენდა რომ გაბრაზებული იყო და მკაცრად უნდა მოქცეოდა.

– სად ხარ აქამდე? უკვე 2 სანკუტია ( სანკუტი მათ პლანეტაზე საათის ათვლის მაჩვენებელი იყო 1 სანკუტი ჩვენს 3 საათს უდრიდა).

– მე და მარკუსი ტერიანის ველზე ვიყავით სასეირნოდ და ვარსკვლავების თვალიერებაში ვეღარ შევამჩნიეთ რა მალე გავიდა დრო, მამა…

– სად არის მარკუსი?

–გარეთ მელოდება, ნერვიულობდა რომ გაბრაზდებოდი და გამომაცილა.

უფრო და უფრო მომწონს ეს ბიჭი, – გაიფიქრა თავისთვის მირანუსმა, – შემოვიდეს მერე გარეთ რას აცდევინებ! – უთხრა მან კეირას და სავარძელში ჩაესვენა, რანიას წითელი სითხე გამოართვა და რაც შეეძლო ბრაზნარევი სახე მიიღო.

– ბატონო მირანუს, სერ, მაპატიეთ, ჩემი ბრალია სულ დამავიწყდა დრო.. – თავი ჩაღუნა მარკუსმა და ეცადა გაეღიმა.

– ჩემო კარგო მე კი გენდობით და დროს სულაც არ აქვს მნიშვნელობა მაგრამ ხომ იცით რომ ღამით კაპუსკინების ხომალდები დაფრინავენ უგზო–უკვლოდ. ხომ შეიძლება რამე დაგიშავონ თავიანთი უაზრო რბოლებით. თან ტერიანის ვლზე! სადაც მინდორია და ვერ გათვლიან საით წავიდნენ!

–გვაპატიე მამა, – შეევედრა კეირა, – მეორედ აღარ ვიზამთ.

ეს ერთხელ გაპატიებთ, მაგრამ მეორედ უკვე დაისჯებით, ისევ თქვენი უსაფრთხოებისთვის, – უპასუხა მირანუსმა.

მირანუსი არ იყო მკაცრი მამა, ყოველთვის ცდილობდა ყველაფრით ესიამოვნებინა თავისი ერთადერთი შვილი, მაგრამ ზედმეტად ნერვიულობდა და ამიტომ ხშირად უბრაზდებოდა, როცა ის სახლში მისვლას აგვიანებდა.

– ბატონო მირანუს, ძალიან გთხოვთ, მომავალ კვირას კეირა ჩემთან ერთად გამოუშვათ დედამიწაზე..

–რაო? დედამიწაზე? კი მაგრამ რა გინდათ იქ? აქ ხომ მშვენივრად ხართ… დედამიზამდე საკმაოდ შორია! თან არ ვიცი ახლა ვინ არის იქ ჩვენს ელჩად წარგზავნილი!

– სერ, იქით კვირას მე მგზავნიან ელჩად სამინისტროდან. ასე გადაწყვიტა თავმჯდომარემ, ჯერ არ განუხილიათ საბჭოზე, მაგრამ სავარაუდოდ ელჩი მე ვიქნები.

– მაშინ სხვა რა გზაა.. კეირას მაშინ ყურადღებას 2 სანკუტითაც არ მოაკლებ! მე უშიშროების ორგანოებს გავაფრთხილებ რომ განსაკუთრებული ყურადღებით იყონ.

– მამა ჩვენ მხოლოდ დათვალიერება გვინდა.. – თქვა კეირამ

– შენ არც კი გესმის რაზე ლაპარაკობ!, – შეაწყვეტინა მირანუსმა, – ბოლო ხანებში ისეთი დაძაბული სიტუაცია იყო, რომ კინაღამ კოსმოსური ომი დაიწყო! ჩვენმა ელჩებმა შეინარჩუნეს სიმშვიდე.. ისინი რომ არა ომი გარდაუვალი იქნებოდა. გაუგებრობა მოხდა როუდეოუსის და დედამიწის მმართველებს შორის. როუდეუსი კი თავშეუკავებელი ავაზაკებითაა სავსე და სისხლმოწყურებულები მიზეზს ეძებენ თავიანთი ძალების გამოსაცდელად.

– კარგი მამა, არ ინერვიულო ჩვენ მალე ჩამოვალთ.

მირანუსი სავარძელზე დაჯდა, რანია გვერდით მიუჯდა და ხელზე მოეფერა.

–კარგით სერ, ახლა დაგემშვიდობებით და ხვალ საღამოს გამოვუვლი კეირას, თუ რა თქმა უნდა წინააღმდეგი არ იქნებით, – მიუგო მარკუსმა.

–დროებით მარკუს, – უპასუხა რანიამ, – ხვალ დაგელოდებით, რა თქმა უნდა წინააღმდეგი არ ვართ.

მეორე დღეს ისევ შეხვდნენ ერთმანეთს და ასე გაგრძელდა 1 კვირა.

– კეირა, კეირა!, – სიხარულით შევარდა კეირას სახლში მარკუსი, – ბილეთები მზად არის, ღამით 5 სანკუტზე გავფრინდებით დედამიწაზე!!!

– ამას რა ჯობია მარკუს! ახლავე ბარგს ჩავალაგებ! – აღტაცებული კეირა საძინებელ ოთახში გაიქცა.

საღამოს ყველაფერი მზად იყო გასამგზავრებლად. ყველანი ერთად გაემგზავრნენ აეროპორტში. უამრავი ხალხი ირეოდა. როუდეოუსელები, ტერიანელები, დედამიწელები…

კეირამ პირველად  ნახა დედამიწელები და გაოცებული უყურებდა პატარა არსებებს, რომელთა პლანეტაზეც ახლა მიფრინავდა.

გამომშვიდობებას ცრემლების გარეშე არ ჩაუვლია, რანიას გული აუჩუყდა და ატირებული გადაეხვია კეირას. მირანუსმა ასეთ სენტიმენტალურ სანახაობას ვერ გაუძლო და თავი ძივს შეიკავა ტირილისგან. შემდეგ მარკუსი და კეირა მოთავსდნენ თავიანთ ადგილებზე და ხომალდიც დაიძრა.

ცოტა ხნის ფრენის შემდეგ ისინი დედამიწაზე ჩავიდნენ. იქ მათ მომღიმარი სახეებით ელოდნენ დედამიწელები, მარკუსს მთელი საპარლამენტო დელეგაცია დახვდა, ტაშის კვრითა და საგანგებოდ მოწყობილი მარშით.

მარკუსი და კეირა დიდი მანქანით სასტუმროში წაიყვანეს, სადაც მირანუსის მეგობარი, დედამიწის ცნობილი უშიშროების მთავარი მდივანი – ლორანი ელოდებოდათ. წყვილი გაოცებული უყურებდა გაშლილ სუფრას, რომელზეც სხვადასხვა სახის ხილი, ტკბილეული და ნუგბარი საკვები ელაგა. როცა წაიხემსეს საძინებელ ოთახში შევიდნენ, იქ დიდი ფუმფულა ლოგინები დახვდათ, მათი პლანეტისგან განსხვავებით. ტერიანელებს ლაზერულ სხივებზე დაკიდებულ ჰამაკებში ეძინათ. აღტაცებული კეირა გაოცებას ვერ მალავდა.

–შეხედე, შეხედე მარკუს! რა ლამაზია აქაურობა, თავიანთი ბასეინი საცურაოდ, წყალს ფერი არ აქვს! რა საოცრებაა… ნახე რითი მოგვიყვანეს? პატარა ხომალდებით გადააგდილდებიან! ნეტა ახლა პორტო რას აკეთებს?

– პორტო არ ვიცი, მაგრამ მამაშენი ალბათ ნევრიულობს. შენი ლაზერული ლეპტოპი ჩართზე. იმედია კოსმო ნეტი იჭერს აქ კარგად, სასწრაფოდ მეილი უნდა გაუგზავნო. მერე წავიდეთ და აქაური ცხოველები დავათვალიეროთ, შემდეგ წავიხემსოთ. პარლამენტარების შეხვედრამდე აუცილებლად უნდა გავისეირნოთ.

კეირამ ლეპტოპი ჩართო და მირანუსს მეილი გაუგზავნა, შემდეგ კოსმონეტით მოძებნა დედამიწის ღირსშესანიშნავი ადგილები და გადაწყვიტა ყველგან წასულიყო მარკუსთან ერთად, მაგრამ ისიც იცოდა რომ მირანუსი ინერვიულებდა, რადგან ყველგან წასასვლელად დიდი დრო დასჭირდებოდათ.

მარკუსმა შხაპი მიიღო და დედამიწელების ტანსაცმელში გამოეწყო. კეირასთვის ტანსაცმელები შეარჩია ყველანაირი შემთხვევისათვის, ყველაზე დიდი სიურპრიზი – იასამნისფერი მაქმანებიანი კაბა კი საღამოსთვის შეაფუთინა და კურიერს სთხოვა დანიშნულ დროზე მიეტანა კეირას ნომერში.

ცოტა ხანში კეირა და მარკუსი უკვე ნაკრძალში იყვნენ და პატარა ხომალდით ცხოველებს ათვალიერებდნენ. კეირას გაოცებას საზღვარი არ ჰქონდა, ბუსუსა ცხოველებს რომ უყურებდა. მათთან, ტერიანზე ხომ ცხოველები დიდი ზომის და სქელტყავიანები იყვნენ, მხოლოდ პორტოსნაირ ფრინველებს ჰქონდათ ბუმბული.

შუადღისთვის ისინი სასტუმროს სასადილოს ეწივნენ, სადაც უხვი და ტკბილი სუფრა დახვდათ. კეირას მოსწონდა იქაური საკვები, ტკბილეული, ხილი.. ყველაფერი ულამაზესად ეჩვენებოდა. მეზობელი მაგიდისგან სჩუქრად შამპანურიც მიიღეს და მოიპატიჟეს სტუმართმოყვარე დედამიწელები.

– მე კეირა ვარ, ეს კი მარკუსია , – გაეცნო მათ კეირა.

– მე ბრედი მქვია, ბრედ შოუ… – გაუღიმა ქერა, მწვანეთვალება ბიჭმა, – ეს კი ჩემი საცოლეა ელენი.

ელენმაც გაუღიმა მათ და ბრედს სთხოვა შამპანური ჩამოესხა. კეირამ ელენისგან გაიგო რომ ღამით კლუბ “კონს”–ში ცნობილი დიჯეი უკრავდა და ელენი და ბრედი აპირებდნენ წასვლას. მარკუსს სთხოვა რომ ისინიც წასულიყვნენ და რა თქმა უნდა ისიც არ შეეწინააღმდეგა. გადაწყდა პარლამენტარებთან ვახშამის შემდეგ კლუბში წასვლა. ელენს და ბრედს უხაროდათ, რომ უცხოპლანეტელებთან ერთად გაატარებდნენ საღამოს. მალე ახალი ნაცნობები ერთმანეთს დაემშვიდობნენ და ტერიანელები ნომრებში დაბრუნდნენ გამოსაცვლელად.

კეირას ნომერში ლამაზად შეფუთული ყუთი დახვდა. სასწრაფოდ გახსნა და ამოითო ის კაბა, რომელიც მარკუსმა შეურჩია. ამასობაში კარზე კაკუნის ხმა გაისხმა, მარკუსი იყო. ელენმა კარები გააღო და მარკუს გახარებული ჩაეხუტა, აღფრთოვანებას ვერ მალავდა, ასეთი ლამაზი კაბა არასდროს ენახა…

რას ნიშნავდა ის ყველაფერი რაც მოხდა, რატომ იყო ყველა ასე გაკვირვებული ელენს უფრო და უფრო არ ესმოდა.

ოდესღაც, ძალიან ადრე ისინი შეხვდნენ ერთმანეთსდა მათ ეგონათ, რომ ერთმანეთი იპოვეს. მერე გაწვიმდა, დიდხანს წვიმდა ქალაქში.. ყოველი დღე წვიმით იწყებოდა და წვიმით მთავრდებოდა, მაგრამ მათთვის მზე ანათებდა და არაფერი იცვლებოდა.

იყვნენ ქალაქში, იყვნენ ზღვაზე, იყვნენ ერთად და ცხოვრება უხაროდათ.

როცა ელენი იმ ქუჩაზე მიდიოდა სადაც ერიკი ცხოვრობდა ბედნიერი იყო და ერიკსაც იგივე განცდები ეუფლებოდა ელენის ქუჩაზე სეირნობისას.

მაგრამ ყველაფერი გაქრა..

ყველაფერი დამთავრდა.

რა მოხდა?

ვერავინ გაიგო.

უბრალოდ მობეზრდათ?

არა.. არაფერი იყო მათ შორის მოსაბეზრებელი. არც ერთი დღე არ ჰგავდა მეორეს, ყოველი დღე, ყოველი წამი და წუთი ახალი იყო: მრავალფეროვანი და ჰარმონიული.

აბა რატომ დამთავრდა? რამ დაუსვა წერტილი მათ ასეთ ბედნიერებას?

იყო ზამთრის ცივი, თოვლიანი დღე. ერიკი და ელენი სასაუზმოდ კაფეში შეხვდნენ ერთმანეთს. რიტუალივით ჰქონდათ ყოველ დილით ერთად ესაუზმათ და მერე ორივე ბედნიერი მიუყვებოდა თავის გზას სამსახურისკენ. ერთფეროვანი დღეები ფერებით ივსებოდა და ბედნიერები ბრუნდებოდნენ სახლებში..

ერთხელ ელენს ხმაური მოესმა კართან და რომ გააღო დაჭრილი ერიკი დავარდა კიბესთან.

რა მოხდა? რატომ იყო დაჭრილი?

ელენთან მოდიოდა, სადარბაზოში დახვდნენ, გაქურდეს და ერთმა დანა დაუსვა. სისხლისგან იცლებოდა და გული მისდიოდა. ელენს უყურებდა და უმეორებდა ყველაფერი კარგად იქნებაო, მაგრამ ოივემ იცოდა რომ ყველაფერი დამთავრდა.

ელენი კიბეზე ჩამოჯდა და ჩაეხუტა, ერიკმა თვალები დახუჭა და თითქოს უკანასკნელად ამოისუნთქა.

ელენი იჯდა კიბეზე, გულზე ერიკი ჰყავდა მიხუტებული. იჯდა გაშეშებული… არც ცრემლი მოსდიოდა, არც ყვიროდა. თითქოს იქ არ იყო, სხვაგან იყო, ვერც სიცივეს გრძნობდა, ვერც თოვლის სუნს ასე რომ უყვარდა ერიკს.

მერე წამოხტა და სასწრაფოში დარეკა. ერიკი წაიყვანეს,თან გაჰყვა, ბოლო წუთამდე იქ იჯდა სანამ ერიკს საოპერაციოში გადაიყვანდნენ. აივანზე გავიდა, ჩაიკეცა.. ღერს ღერზე ეწეოდა, ვერ ხვდბოდა რა მოხდა და ფიქრებისგან თავი სტკიოდა.

ცივმა ქარმა დაუბერა და ფანტელები სახეში შეაყარა. ადგა და წამოვიდა.

რატომ წამოვიდა? რა მოხდა? ნუთუ არ უყვარდა ერიკი?

უყვარდა, და რომ უყვარდა სწორედ იმიტომ წამოვიდა, ყველაზე მეტად ეშინოდა მისი დაკარგვის და არ სურდა ექიმებს მისთვის უსიამოვნო ამბავი ემცნოთ.

სახლში არ წასულა. დაბოდიალობდა ქუჩებში. იმ სკამზე იჯდა სადაც ის და ერიკი ისხდნენ ხოლმე, იმ კაფეში დალია ჩაი სადაც ერიკთან ერთად სხვამდა. კენკრის ჩაის ნელ-ნელა სვამდა და ერიკის საყვარელ სიგარეტს ეწეოდა.

საერთოდ ვერ აცნობიერებდა რას გრძნობდა და რას აკეთებდა.

ჩაის სახლში ნაცნობი მელოდია იყო ჩართული და ამ მოლოდინის სმენაში გართულს დაავიწყდა დრო, სანამ მიმტანმა ზრდილობიანად არ სთხოვა დაეტოვებინა იქაურობა.

ელენი წამოვიდა, სახლისკენ გაუყვა გზას, მაგრამ მერე ისევ საავადმყოფოსკენ გაუხვია.

- რაც არის არის, მირჩევნია მეც იქ ვიყო, მასთან ერთად, მარტოს არ დავტოვებ.. მეც მასთან ერთად მოვკვდები თუ ვერ გადაარჩენენ!

საავადმყოფოში შესული თვალებს აქეთ იქით აცეცებდა, ფიქრობდა ვისთვის ეკითხა, რა ეკითხა, ან რა ეთქვა..